Astrosofie is een manier van kijken naar ons persoonlijke leven, de sterren en de planeten. Afhankelijk van de bril waardoor ik kijk, zie ik andere uitkomsten. De 'astrosofische bril' kijkt bijvoorbeeld naar het begrip evenwicht op een materiële, maar ook op een spirituele (geestelijk) wijze. Het ziet in het materiële de geest en in het geestelijke bijvoorbeeld de zwaartekracht.
Tussen de geest en de zwaarte van de materie veranderen de krachten, dit wordt ook wel metamorfose genoemd. Of Goethenistische fenomenologie. Het is in de wereld soms net een spel met woorden, waarvan de uitkomst plotsklaps gewijzigd kan worden, omdat het resultaat de hoofdrolspelers niet welgevallig of simpel gezegd, goed van pas komt.
Wanneer je door een astrosofische bril naar je eigen momenten van bijvoorbeeld ziekzijn kijkt, dan kun je niet anders dan jezelf daarbij als uitgangspunt nemen. Uiteraart kunnen we onze huisarts of specialist vragen naar zijn vakkundige mening en behandelingsplan (voor zover nodig), maar overeind blijft de eigen persoonlijke vraag 'waarom ben of was ik ziek?' Je snapt wel, dat ik hier niet denk aan een griepje of een een kou vatten. Die ik op zichzelf niet wil kleineren, want van beide kun je behoorlijk ziek zijn. Een gebroken been of een kleine ingreep aan je oor allerdaagse medische zaken, die voor iedereen weer andere beleving kan oproepen.
Manier van kijken
Houdt de astrosofie zich dan bezig met gezondheid? Nou, de astrosofie als zodanig natuurlijk niet, net zomin, als een bril qua montuur of sterkte van de glazen, iets vertelt over de persoonlijkheid die 'm draagt. De astrosofie als zienswijze kan bewustmaken van een gebrek aan evenwicht in de manier van leven. Dé astrosofie kijkt niet, dat doe jij zelf, maar het reikt je zogezegd: kijk- en beoordeling instrumenten aan. Omdat een deel van mijn levenservaring ook in de verpleging liggen neem ik de fysieke mens ook mee indien dat bij de deelnemers van de groep gewenst is.
Houdt de astrosofie zich dan bezig met gezondheid? Nou, de astrosofie als zodanig natuurlijk niet, net zomin, als een bril qua montuur of sterkte van de glazen, iets vertelt over de persoonlijkheid die 'm draagt. De astrosofie als zienswijze kan bewustmaken van een gebrek aan evenwicht in de manier van leven. Dé astrosofie kijkt niet, dat doe jij zelf, maar het reikt je zogezegd: kijk- en beoordeling instrumenten aan. Omdat een deel van mijn levenservaring ook in de verpleging liggen neem ik de fysieke mens ook mee indien dat bij de deelnemers van de groep gewenst is.
Hoe doet de astrosofie dat?
Vooropgesteld: de astrosofie is geen vervangmiddel voor het eigen zelfstandige oordelen. In tegendeel, want het stimuleert juist het zelfstandig denken, voelen en willen van jou als individu. Met andere woorden, het legt je geen antwoorden in de mond, het activeert je zelfstandig denkvermogen en apprecieert afwijkende meningen en oordelen. Niet zozeer over de astrosofie zelf, want die 'oordeelt' niet, dat doe jezelf. De astrosofie biedt diverse 'geslepen kijkglazen', waar door je de werkelijkheid iedere keer op een andere wijze kunt gaan zien.
Soms krijg je een bril aangereikt, waardoor je naar jezelf en je levenservaringen kunt kijken, alsof het gisteren heeft plaatsgevonden. Van zó dichtbij kun je dan jezelf waarnemen. 'Hoe gaat dit dan?' Dit vindt plaats via het stellen van verdiepende vragen. Het is in het begin even wennen, want de vragen zijn zó allerdaags, dat je de relevantie ervan bijna over het hoofd dreigt te zien. Maar stilstaan bij deze vragen en de resonanties (gemoed- of emotie trillingen) voelen tot in je fysieke lichaam, kan zeer bruikbare zelfkennis geven.
Klopt! Niet objectief.
De astrosofie kondigt geen objectieve methodieken aan, waarmee jij jezelf kunt wegen, meten, te licht of te zwaar beoordelen. Ik wil geen filosofie verdedigen of aanvallen, maar mijn mening geven over het wel of niet bestaan van objectiviteit. Ik sluit me wat betreft dit discussiepunt graag aan bij de stroming, die zegt dat niemand en ook geen onderzoeker volledig objectief kan zijn. Kortom, ik houd me bij de mening, dat de werkelijkheid gaandeweg gekend moet worden. Ik voel me het beste bij de opvatting dat meerdere werkelijkheden naast elkaar bestaan, die elkaar niet uitsluiten, dit gebeurt meestal door de waarnemers van zelf.
Samenvattend
Het antwoord op de vraag, wat is astrosofie? Luidt: een manier van kijken, die de geestkracht in de materie zoekt. Anders gezegd: je als geestzelf leren kennen in je eigen lichaam; met het verschil dat de astrosofie het bestaan van een geestelijke wereld bevestigd ziet in de schoonheid van o.a. de natuur, de sterren en planeten. De wijsheid van de geestelijke wereld ligt als het ware vlak onder onze neus. Het enige wat we hoeven te doen is met enige verwondering en eerbied kijken. Met deze zelfde instelling wil ik mijn cursisten naar zichzelf laten kijken, als een complete micro kosmos, waardoor ze hun "eigen scheppingen" (lees individuele ervaringen) kunnen gaan zien, waarderen en zich voornemen om sommige ervaringen te herstellen, anders of te verbeteren.
Klopt! Niet objectief.
De astrosofie kondigt geen objectieve methodieken aan, waarmee jij jezelf kunt wegen, meten, te licht of te zwaar beoordelen. Ik wil geen filosofie verdedigen of aanvallen, maar mijn mening geven over het wel of niet bestaan van objectiviteit. Ik sluit me wat betreft dit discussiepunt graag aan bij de stroming, die zegt dat niemand en ook geen onderzoeker volledig objectief kan zijn. Kortom, ik houd me bij de mening, dat de werkelijkheid gaandeweg gekend moet worden. Ik voel me het beste bij de opvatting dat meerdere werkelijkheden naast elkaar bestaan, die elkaar niet uitsluiten, dit gebeurt meestal door de waarnemers van zelf.
Samenvattend
Het antwoord op de vraag, wat is astrosofie? Luidt: een manier van kijken, die de geestkracht in de materie zoekt. Anders gezegd: je als geestzelf leren kennen in je eigen lichaam; met het verschil dat de astrosofie het bestaan van een geestelijke wereld bevestigd ziet in de schoonheid van o.a. de natuur, de sterren en planeten. De wijsheid van de geestelijke wereld ligt als het ware vlak onder onze neus. Het enige wat we hoeven te doen is met enige verwondering en eerbied kijken. Met deze zelfde instelling wil ik mijn cursisten naar zichzelf laten kijken, als een complete micro kosmos, waardoor ze hun "eigen scheppingen" (lees individuele ervaringen) kunnen gaan zien, waarderen en zich voornemen om sommige ervaringen te herstellen, anders of te verbeteren.
